پشه ها عامل انتشار بسياري از عوامل بيماريزا شامل تك ياخته ها، ويروس ها و بسياري از پاتوژن هاي ديگر مي باشند. طبق گزارش WHO سالانه 300 ميليون موارد ابتلا به بيماري هاي منتقله توسط پشه ها گزارش گرديده است. در حال حاضر محور اصلي روش هاي كنترل اين بيماري ها ، مبارزه با ناقلين از طريق كاربرد حشره كش هايي است كه منجر به كاهش جمعيت ناقلين مي شوند. اما استفاده گسترده از حشره كش هاي شيميايي منجر به گسترش مقاومت پشه ها به اين حشره كش ها شده است، در نتيجه جستجوي مواد و تركيبات جديد با Mode of action متفاوت، به منظور كنترل جمعيت پشه ها در اولويت پروژه هاي تحقيقاتي قرار دارد. استرول ها تركيبات آلي هستند كه مختص موجودات يوكاريوت مي باشند و به طور طبيعي در جانوران، گياهان و قارچ ها يافت مي شوند. مهمترين استرول موجود در بدن جانوران، كلسترول مي باشد كه جزء اصلي سازنده غشاء سلولي در هر دو گروه مهره داران و بي مهره گان و نيز حشرات مي باشد. در پشه ها كلسترول به عنوان پيش ماده براي سنتز بسياري از هورمون هاي استروئيدي همانند Ecdysone عمل مي كند، در حقيقت پشه ها بدون كلسترول قادر به رشد و توليد تخم و ازدياد نسل نمي باشند. با وجود وابستگي كامل پشه ها به كلسترول، آن ها بر خلاف انسان، قادر به ساخت آن نيستند. در واقع پشه ها فاقد آنزيم هاي اصلي براي بيوسنتز كلسترول بوده، در نتيجه آنها جهت تأمين آن  به مواد پوسيده گياهي و جانوري موجود در زيستگاه هاي لاروي وابسته اند.    استرول موجود در مواد غذايي گياهي، Phytosterol نام دارد كه در لوله گوارش لارو تبديل به كلسترول مي شود.  لارو ها براي جذب كلسترول مورد نياز خود از مواد غذايي خورده شده، به پروتئيني به نام Sterol Carrier Protein-2  نيازمندند. نقش اصلي اين پروتئين  (SCP-2)Sterol Carrier Protein-2  انتقال استرول در داخل سلول هاي پشه مي باشد. اين پروتئين تمايل بسيار زياد به اتصال به استرول دارد. كلسترول شديدأ آب گريز بوده و از طريق اتصال به پروتئين SCP-2 مي تواند از محيط هاي آبي مثل همو لنف و سيتوپلاسم سلول انتقال يابد. به طور خلاصه اگر به طريقي عملكرد اين پروتئين مهار شود منجر به مرگ لاروها خواهد شد. بيشترين مقدار اين پروتئين در مرحله لاروي گزارش شده است. به تازگي تعدادي از تركيبات شيميايي كه مي توانند عملكرد اين پروتئين را در لارو ها مختل كنند شناسايي شده اند اين تركيبات، در نتيجه مهار عملكرد اين پروتئين، مانع جذب كلسترول توسط سلول هاي اپيتليال معده شده و منجر به مرگ و مير لارو ها مي شوند. اين لارو كش ها،"Sterol Carrier Protein-2 Inhibitors" يا مهار كننده هاي پروتئين انتقال دهنده استرول و به طور خلاصه گروه SCPI ناميده مي شوند. تا كنون شش تركيب از SCPI به نام هاي SCPI-1 ، SCPI-2 ، SCPI-3 ، SCPI-4 ، SCPI-5و α-mangostin  شناسايي شده است پنج تركيب اول صنعتي بوده در حاليكه α-mangostin منشأ گياهي داشته و از Pericarp ميوه گياه  Garcinia mangostana  استخراج مي شود.                   اين تركيبات همگي آب گريز بوده و وزن مولكولي شان شبيه كلسترول مي باشد. علاوه بر آن با كلسترول براي اتصال به پروتئين SCP-2 رقابت كرده و بدين ترتيب مانع اتصال كلسترول به اين پروتئين شده و باعث اختلال در جذب و انتقال كلسترول در لارو ها مي شوند. تا كنون اثر لارو كشي اين تركيبات بر عليه هشت گونه Aedes aegypti ، Ae. vexans ،     stephensi Anopheles ، An. gambiae  ، An. quadrimaculatus  ، Culex quinquefasciatus  ، Cx. pipiens pipiens  و Cx. restuans به اثبات رسيده است. اثر سينرژيستي  α-mangostin هم براي لارو كش تمفوس عليه Ae.  aegypti  شناخته شده است.  همچنين  SCPI-1 و  SCPI-2داراي اثر سينرژيستي براي حشره كش Permethrin  عليه  Cx. quinquefasciatus بوده و باعث كاهش Resistance Ratio در سوش هاي مقاوم  Cx. quinquefasciatus نسبت به اين حشره كش شده است.  SCPI ها براي پستانداران سمي نيستند و به راحتي مي توان از آن در آب هاي آشاميدني استفاده نمود.   SCPIها به دليل Mode of action متفاوت و سميت كم براي پستانداران به عنوان گروه جديدي از لارو كش ها معرفي مي شوند. اثر لارو كشي اين تركيبات در مطالعات آينده در مقايسه با تركيبات شيميايي ديگر و نيز ساير ناقلين مورد بررسي قرار خواهد گرفت.